Note's profileNotePhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
October 21 Chapter 29 : The Inevitably Truth #01เรื่องจริงปวดใจ (ตอนที่ ๑)
ทุกวันนี้ที่เราต่างเดินไปข้างหน้า หากเราลองหันหลังกลับไปมองบ้าง เราอาจเห็นบางคนนั่งลงอยู่กับที่ เขาคนนั้นอาจเพียงนั่งพักพอมีแรงเพื่อที่จะเดินต่อ แต่กับบางคนเขาอาจไม่มีใครฉุดให้เขาเดินต่อ...
นาฬิกาของเราสองคน มันคงหยุดเดินไปตั้งนานแล้ว
นาฬิกาที่เป็นเวลาของเธอกับฉัน มันหยุดเดินแล้ว
ขณะที่โลกข้างนอกมันไม่เคยหยุดนิ่งเลย
บางครั้ง เธอคงไม่ยอมรับ เธอไม่ยอมเชื่อ
ทุกคนย่อมเปลี่ยนไป
ทุกคนย่อมเปลี่ยนแปลง
ไม่มีใครหยุดอยู่กับที่
ไม่มีใครหยุดอยู่ที่เดิม
ไม่มี...
ไม่มีแม้สักคนเดียว
เธออาจจะโทษตัวเธอเอง
เธออาจจะโทษฉัน
เธออาจจะโทษเขาคนนั้น
แต่เธอจ๋า เชื่อเถอะว่ามันไม่มีประโยชน์อันใดเลย
ฉันเข้าใจว่ามันคือความทุกข์ ความเศร้า
ที่เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นคนสุดท้าย
มองเห็นทุกคนลุกขึ้นและเดินจากไป
ทีละคน
ทีละคน
และเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยิน คือเสียงลมหายใจของเธอเอง
ฉันเสียใจ ที่ฉันฉุดเธอขึ้นมาลุกขึ้นเดินอีกครั้งไม่ได้
ฉันเสียใจ...แต่ฉันต้องเดินต่อไปข้างหน้า
ฉันหวังว่า...วันนึงที่ฉันหันกลับไปมองข้างหลัง
ฉันจะเห็นเธอลุกขึ้นเดินด้วยตัวเธอเองได้
Comments (6)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://carrotshead.spaces.live.com/blog/cns!135E1CFCED22D102!1824.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|